Zbroja Maryjna - TajemnicaMilosci.pl - mapa odkrywania prawdziwego szczęścia i pokoju serca

    W średniowieczu, kiedy wielu ludzi świeckich chciało w jakiś sposób uczestniczyć w duchowym życiu zakonów, zaczęły powstawać trzecie zakony, konfraternie, oblaci i inne stowarzyszenia. Znakiem przyjęcia do duchowej wspólnoty stało się nałożenie właściwego zakonowi szkaplerza, takiego, jakiego używali zakonnicy. Najstarszy ze szkaplerzy (Trójcy Przenajświętszej) jest datowany na 1200 r., karmelitański - na 1251 r.

    Początkowo szkaplerze wkładano na wierzchnią odzież lub na zbroję. Z upływem wieków, kiedy pobożność z zewnętrznej, ostentacyjnej, stawała się bardziej dyskretna, szkaplerz „powędrował” pod ubranie. Jego wymiary z konieczności stawały się coraz mniejsze. Wygląd pozostał jednak ten sam: dwa kawałki materiału połączone tasiemkami, wkładane przez głowę, czasem ozdabiane haftem lub malowidłem. Szkaplerz stał się ukryty przed wzrokiem innych.

    Szkaplerz był zawsze nakładany przez osoby do tego upoważnione i zgodnie ze ściśle określoną ceremonią, kończącą się specjalnym błogosławieństwem. Przyjęcie szkaplerza oznacza podjęcie konkretnych zobowiązań.

    Szukając biblijnych podstaw teologii szkaplerza można wskazać na teologię szaty, obecną tak w Starym, jak i Nowym Testamencie. Pismo święte naucza, że spotkanie z Bogiem wymagało włożenia specjalnej szaty. Miała ona być czysta, bez skazy, wyprana (por. Wj 19, 10-14; Kpł 14, 9; Lb 19, 7), święta (por. 1 Krn 16, 29; Ps 96, 6), uroczysta (por. Ezd 3, 10). W Księdze Apokalipsy jest mowa o osobach, „co swoich szat nie splamiły” (por. Ap 3, 4), o odzianych w białe szaty (por. Ap 3, 5; 6, 11; 7, 13.14), w szaty płukane we krwi Baranka (por. Ap 22, 14).

    Szkaplerz jest nawiązaniem do tej „nowej” szaty. Ci, którzy go noszą, wyrażają swe pragnienie świętości, trwania w zjednoczeniu z Bogiem, uczynienia całego swego życia liturgią na cześć Pana.

    Szkaplerz ma głębokie znaczenie mistyczne. Jest nawiązaniem do tzw. opiekuńczego płaszcza Madonny, a więc wierzchniej szaty Maryi, którą rozciąga Ona nad ludźmi uciekającymi się do Niej w potrzebie. Mówi już o tym w najstarszej wersji modlitwa (III w.) Pod Twoją obronę, w której znajdują się słowa: „Pod płaszcz Twego miłosierdzia...” W interpretacji mistycznej szkaplerz jest skrawkiem szaty Maryi, otrzymanej z Jej rąk i zapewniającej nieustanną opiekę temu, kto ją nosi. Stąd też zalecenie, aby noszący szkaplerz często odmawiali modlitwę „Pod Twoją obronę”.

    Szkaplerz ma do odegrania w dziejach świata rolę zbliżoną do różańca, jeśli rzeczywiście będzie znakiem nawrócenia, zjednoczenia z Bogiem, codziennego dążenia do świętości. Proroctwo św. Dominika (XIII w.) mówi: „Pewnego dnia przez różaniec i szkaplerz Najświętsza Maryja Panna ocali świat”.

Szkaplerz karmelitański (szkaplerz brązowy)

    Na przełomie XII i XIII wieku na zboczach góry Karmel w Palestynie powstała wspólnota pustelników, którzy na znak szczególnej więzi z Matką Bożą nazwali siebie  Braćmi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Kiedy  wracali do krajów ojczystych, do Europy, traktowano ich jak obcych, ponieważ ich reguła nie była przystosowana dostatecznie do nowych warunków życia. Nowi przybysze z Góry Karmel nie spotkali się więc w Europie z godnym przyjęciem, lecz natrafili na wiele trudności, które w ostateczności mogły doprowadzić do kasaty zakonu. Św. Szymon Stock (1164-1265), wielki czciciel Maryi, generał Zakonu, w pierwszej połowie XIII w. starał się wszelkimi dostępnymi środkami ocalić Zakon, ale jego starania pozostawały bez skutku. W tej beznadziejnej wprost sytuacji, nie mając znikąd pomocy, zwrócił się do Matki Bożej z prośbą o ratunek.  Modlił się słowami hymnu Flos Carmeli: „ Kwiecie Karmelu, śliczna Winnico, tylko Ty jesteś, Splendorze Nieba Wieczną Dziewicą! O Matko cicha, piękna jak zorza dla Karmelitów daj przywileje, O Gwiazdo Morza!” Jego prośba została wysłuchana i w nocy z 15 na 16 lipca 1251 roku Maryja wskazała  mu na szkaplerz, część habitu zakonnego, czyniąc z niego  znak swej opieki. Następnie obiecała wyprosić wszystkim wiernie noszącym szkaplerz łaskę zbawienia mówiąc: "Umiłowany synu! Przyjmij Szkaplerz Twojego Zakonu. Przywilej dla ciebie i Karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia wiecznego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania". Maryja poleciła Szymonowi udać się do papieża Innocentego IV, celem załatwienia spraw dotyczących stabilizacji Zakonu w Europie . Widzialnym znakiem opieki Matki Bożej stał się list papieski z 1252 roku polecający biskupom Zakon karmelitański. Stolica Apostolska zaliczyła Szkaplerz do sakramentaliów. Potwierdziła przywileje Szkaplerza i prawdziwość obietnic Maryi.  Nabożeństwo szkaplerzne rozprzestrzeniło się po całym chrześcijańskim świecie, stając się symbolem Maryjnego charakteru zakonu karmelitańskiego.Według tradycyjnych przekazów szkaplerz karmelitański nosili między innymi tacy władcy Polski jak: królowa Jadwiga i król Władysław Jagiełło, Władysław IV, Jan III Sobieski, Jan Kazimierz oraz Michał Korybut Wiśniowiecki. Wielkim czcicielem Matki Bożej z Góry Karmel i członkiem bractwa szkaplerznego był Ojciec Swięty Jan Paweł II.

    Przyjmować do Bractwa szkaplerza karmelitańskiego mogą tylko oo. Karmelici i kapłani przez nich upoważnieni.

    Celem noszenia szkaplerza karmelitańskiego jest szczególna cześć ku Najświętszej Maryi Pannie dla uproszenia od niej wszechwładnej opieki w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci.

    Przywileje i łaski związane z tym szkaplerzem:

1) Za życia:

Noszący na sobie szkaplerz karmelitański uczestniczą we wszelkich dobrych uczynkach ojców Karmelitów i sióstr Karmelitanek, to jest w ich modlitwach, postach, umartwieniach, jałmużnach itd. Uczestniczą też w zasługach wszystkich Papieży, Biskupów i kapłanów; są, synami uprzywilejowanymi Najświętszej Maryi Panny, korzystając z Jej szczególnej opieki we wszystkich przygodach życia, tak co do duszy, jak i co do ciała. Nie ma obowiązkowych modlitw w tym celu.

2) W godzinę śmierci:

Członkowie Bractwa zasługują na śmierć szczęśliwą i zachowanie od ognia piekielnego i mają prawo do odpustu zupełnego. Jest pobożnym zwyczajem odmawiać w tym celu 7 "Ojcze nasz", 7 "Zdrowaś" i "Wierzę". Pan Bóg gwałtu nie zadaje, więc zatwardziały grzesznik może się potępić, lecz z pewnością Pan Bóg sprawy tak urządzi, że w godzinę śmierci nie będzie mieć na sobie szkaplerza.

3) Po śmierci:

Wpisani do szkaplerza karmelitańskiego wybawieni będą w pierwszą sobotę po śmierci z ognia czyśćcowego.
Można dostąpić przywileju zachowania od ognia piekielnego, a nie dostąpić przywileju wybawienia z mąk czyśćcowych. By dostąpić pierwszej łaski, wystarczy nosić na sobie szkaplerz karmelitański ciągle, a szczególnie w godzinę śmierci; by dostąpić drugiej łaski, potrzeba nadto:

    1) zachowywać czystość, każdy według swego stanu (wolno zmieniać stan i np. wstąpić w stan małżeński);

   2) odmawiać każdego dnia całe małe oficjum o Najświętszej Maryi Pannie (nocturn, laudes, horae). Osoby odmawiające z obowiązku stanu pacierze kapłańskie nie mają żadnego innego obowiązku. Także i ci, którzy odmawiają małe oficjum tylko z obowiązku, nie potrzebują go po raz wtóry odmawiać, by dostąpić tego przywileju. Z powodu nadzwyczajnych przeszkód, jak choroby, jest każdy zwolniony od odmawiania małego oficjum. Radzi się prosić jakiegokolwiek spowiednika o zamianę tych obowiązków na inne dobre uczynki łatwe do wykonania. W przypadku zwykłych przeszkód jak braku czasu lub delikatnego zdrowia jest słuszne, że się prosi spowiednika mającego na to specjalną władzę o odpowiednią zamianę na inne dobre uczynki. - Kto przestał wypełniać wymienione warunki lub nie dochował czystości stanu, odzyskuje przywilej gdy podjął na nowo obowiązki lub pozbył się przez pokutę grzechu.


Odpusty szkaplerza karmelitańskiego

a. Odpusty zupełne:

1. W dzień przyjęcia szkaplerza.
2. W uroczystość Matki Boskiej Szkaplerznej 16 lipca lub w jeden dzień oktawy. Uroczystość i odpust można obchodzić w niedziele następne.
3. W godzinę śmierci.
4. W jedną niedzielę każdego miesiąca, znajdując się na procesji Bractwa upoważnionej przez Biskupa. - Kto nie może znajdować się na procesji, powinien odwiedzić pobożnie kaplicę Bractwa. - Pielgrzymi, chorzy, więźniowie itd. mogą dostąpić tego odpustu, odmawiając małe oficjum o Najświętszej Maryi Pannie lub 50 "Ojcze nasz" i 50 "Zdrowaś", czyniąc akt skruchy doskonałej z postanowieniem wyspowiadania się i komunikowania, co jak najrychlej powinni wypełnić. Osoby żyjące w zgromadzeniu, a nie mające kaplicy brackiej, mogą zmówić wspólnie lub pojedynczo "Litanię do Wszystkich Świętych".

    Warunki do dostąpienia tych odpustów zupełnych: 1) Spowiedź, 2) Komunia św., 3) modlitwa w intencji danej przez Ojca św., a w godzinę śmierci trzeba wzywać ustami lub przynajmniej sercem słodkie Imię Jezus, jeżeli nie można przyjąć św. Sakramentów.

b. Odpusty zupełne mające dodatkowo czwarty warunek: nawiedzenie kościoła karmelitańskiego lub (w razie niemożliwości) parafialnego, a gdy i to niemożliwe wypełnienie jakiego dobrego uczynku nakazanego przez spowiednika:

2 Lutego, Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny.
4 Lutego, św. Andrzeja z Korsyn.
19 Marca, św. Józefa,
25 Marca, Zwiastowanie N.M.P.
5 Maja, św. Anioła męczennika,
16 Maja, św. Szymona Stocka,
25 Maja, św. Magdaleny z Pazzis.
2 Lipca, Nawiedzenie N.M.P.,
20 Lipca, św. Eliasza proroka
26 Lipca, św. Anny
7 Sierpnia, św. Alberta wyznawcy,
15 Sierpnia, Wniebowzięcia N.M.P.
8 Września, Narodzenia N.M.P.,
29 Września, św. Michała Archanioła.
15 Października, św. Teresy
8 Listopada, Niepokalanego Poczęcia N.M.P.

    We wszystkie środy całego roku. 
    W trzecią niedzielę po Wielkanocy: Opieki św. Józefa.
    Za krótką adoracją Najświętszego Sakramentu w czasie nabożeństwa czterdziestogodzinnego w kościele karmelitańskim (raz w roku).

c. Odpusty cząstkowe.

1. 5 lat i 5 kwadragen (200 dni) raz w miesiącu dla członków, którzy będą się spowiadać, komunikować i modlić w intencji danej przez Ojca św.
2. 5 lat i 5 kwadragen dla tych, którzy towarzyszyli z zapaloną świecą Sakramentowi św. niesionemu do chorego i się modlili za niego,
3. 3 lata i 3 kwadrageny (120 dni) odpustu dla członków Bractwa, którzy, wyspowiadawszy się, będą komunikowali w kościele lub kaplicy Bractwa i modlili się w intencji danej przez Ojca św. w jakiekolwiek święto Matki Boskiej.
4. 300 dni odpustu za wstrzemięźliwość od mięsa w środy i piątki.
5. 100 dni odpustu za odmówienie małego oficjum o Najświętszej Maryi Pannie.
100 dni odpustu za towarzyszenie za pogrzebem jakiegokolwiek zmarłego, modląc się za niego.
100 dni odpustu za wykonanie jakieś uczynku miłosierdzia, pobożności i nabożeństwa.
6. 40 dni odpustu za 7 "Ojcze nasz", 7 "Zdrowaś" dla uwielbienia 7 pociech Maryi.

    Wszystkie odpusty związane ze szkaplerzem karmelitańskim można ofiarować za dusze w czyśćcu.
    Wszystkie ołtarze w kościołach karmelitańskie są uprzywilejowane we mszach żałobnych za dusze braci i sióstr szkaplerza.
    Informacje o możliwości przyjęcia szkaplerza karmelitańskiego w Polsce: www.szkaplerz.pl

Szkaplerz Matki Bożej Bolesnej (czarny)

    W 1233 r. siedmiu patrycjuszy we Florencji, członków pewnej pobożnej kongregacji niepokalanej Dziewicy, modliło się w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W czasie modlitwy ukazała im się Matka Boża, nakłaniając ich do opuszczenia świata i wybrania sobie życia doskonałego. Posłuszni wezwaniu, zrzekli się wszystkich godności na świecie, rozdali majątek ubogim i ubrani w popielate habity udali się na pustynię, gdzie sześć lat spędzili na bogomyślności. - W czasie modlitwy wieczornej w Wielki Piątek 25 marca 1239 r. ukazała im się powtórnie Najświętsza Maryja Panna jako Matka Bolesna w otoczeniu aniołów, niosących narzędzia Męki Pańskiej i tarczę w ręku ze złotym napisem: "Słudzy Maryi", regułę św. Augustyna, palmę i nowe odzienie czarnego koloru. Wręczając to wszystko świętym pustelnikom, rzekła Maryja łagodnie: "Weźcie to ubranie, które wam podaję; przyjmijcie zarazem i regułę św. Augustyna, ktorą macie w życiu zachowywać, by pod wezwaniem Sług Maryi pracować nad uświęceniem dusz waszych i świata całego przez rozmyślanie o gorzkiej męce Syna mojego i moich boleściach, a przez to otrzymać dnia pewnego palmę wiecznej zapłaty." - Od tego czasu zaczęli święci mężowie nosić czarne habity, a dla wiernych zrobili mały szkaplerz koloru także czarnego Matki Bożej Bolesnej czyli siedmiu Boleści.  By nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej jak najwięcej rozpowszechnić, oo. Serwici ułożyli później również koronkę do siedmiu Boleści Matki Bożej.

    Przyjmować do szkaplerza Matki Bożej Bolesnej mogą tylko oo. Serwici i kapłani przez nich do tego upoważnieni. Zapisywanie imion nowych członków do księgi Bractwa jest konieczne.

    Celem noszenia tego szkaplerza jest rozważanie męki i boleści Najświętszej Maryi Panny.

    Za życia członkowie mają uczestnictwo w zasługach braci i sióstr Bractwa od siedmiu Boleści i prawo do licznych odpustów. W godzinę śmierci mają prawo do odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami.

Odpusty szkaplerza Matki Bożej Bolesnej:

a. Odpusty zupełne:

1. W dzień przyjęcia szkaplerza.
2. W godzinę śmierci wzywając przynajmniej słodkie Imię Jezus, jeżeli nie można przyjąć Sakramentów.
3. 11 Lutego, w dzień śś. 7 Fundatorów zakonu Serwitów,
27 Kwietnia, św. Pellegryna Laziosi,
19 Czerwca, św. Julianny Falconari,
23 Sierpnia,. św. Filipa Benicjusza,
15 Grudnia, w pierwszy dzień nowenny do Bożego Narodzenia
4. W Boże Narodzenie; w niedzielę pasyjną (rozmyślanie o Męce Pańskiej i Boleściach Maryi); w piątek po niedzieli pasyjnej; w Wielki Czwartek i Wielkanoc.
5. Raz w roku w czasie czterdziestogodzinnego nabożeństwa.
Warunki: 1) Spowiedź, 2) Komunia św. 3) Modlitwa w intencji danej przez Ojca św.

b. Odpusty zupełne:

1. W trzecią niedzielę września w uroczystość siedmiu Boleści Matki Bożej lub w jeden dzień oktawy, jeżeli jest solenna.
2. W jeden piątek miesiąca, adorując wystawiony Najświętszy Sakrament pod zwykłymi warunkami.
Warunki: 1. Spowiedź, 2. Komunia św., 3. 7 "Ojcze nasz" i 7 "Zdrowaś" lub nieszpory za umarłych.

c. Odpusty cząstkowe:

1. 7 lat i 7 kwadragen (280 dni) odpustu każdego piątku, mówiąc 5 "Ojcze nasz", 5 "Zdrowaś" na uczczenie Męki Pańskiej.
Tak samo w Oczyszczenie Matki Boskiej, Zwiastowanie Matki Boskiej, Wniebowzięcie Matki Boskiej.
2. 7 lat i 7 kwadragen raz dziennie od niedzieli starozapustnej (septuagesima) do niedzieli palmowej włącznie, odmawiając 7 "Ojcze nasz", 7 "Zdrowaś".
Warunki: Spowiedź. Komunia św., wizyta kościoła lub inny dobry uczynek nakazany przez spowiednika.
3. 5 lat i 5 kwadragen (200 dni) odpustu, towarzysząc Najświętszemu Sakramentowi ze świecą do chorego.
4. 60 dni za każdy dobry uczynek.

Szkaplerz Niepokalanego Poczęcia (szkaplerz niebieski)

    W 1484 r.  św. Beatrycze de Silva Meneses założyła w Toledo w Hiszpanii Zakon Franciszkanek od Niepokalanego Poczęcia NMP - koncepcjonistek. Jednym z wymogów reguły tego zakonu było noszenie pod białym habitem szkaplerza Niepokalanego Poczęcia. Z czasem również wśród wiernych wzrosła popularność tej formy pobożności maryjnej. Wiek później praktyka noszenia szkaplerza Niepokalanego Poczęcia zaczęła się rozpowszechniać we Włoszech, gdzie czcigodna sługa Boża Urszula Benincasa (1547-1618) założyła w 1583 r. Zgromadzenie Oblatek Niepokalanego Poczęcia NMP. W Neapolu, w święto Ofiarowania Pańskiego w 1617 roku, Urszula po przyjęciu Komunii św. miała widzenie Matki Bożej, odzianej w białą szatę, na którą była narzucona druga szata koloru niebieskiego. Maryja trzymała w swych ramionach Dziecię Jezus. Chrystus objawił jej, że założy ona klasztor, w którym trzydzieści trzy zakonnice będą wiodły życie samotne i odosobnione i będą odziane tak samo jak Najświętsza Maryja Panna, którą w swym widzeniu ujrzała Urszula. Czcigodna Sługa Boża prosiła Jezusa, aby rozciągnął te łaski również na tych, którzy żyjąc w świecie, będą mieli szczególne nabożeństwo do tajemnicy Niepokalanego Poczęcia, zachowają czystość zgodnie ze swym stanem i będą nosili mały, niebieski szkaplerz. Jezus wysłuchał jej prośby i na dowód tego pokazał Urszuli w czasie objawienia mnóstwo aniołów, rozdających niebieskie szkaplerze po całej ziemi. Urszula sporządziła szkaplerze podobne do oglądanych w widzeniu i poprosiła o ich pobłogosławienie, po czym rozdzielała je wiernym. Jeszcze za jej życia praktyka noszenia niebieskiego szkaplerza zaczęła się szybko rozszerzać. W 1633 r. zakon teatynów uznał Oblatki Niepokalanego Poczęcia oraz wspólnotę mniszek, której początek dała wizja czcigodnej Urszuli, za gałęzie swojego zakonu. Od tego momentu obie wspomniane wspólnoty przyjęły nazwę Teatynek od Niepokalanego Poczęcia NNP. Ojcowie teatyni również podjęli się rozpowszechniania szkaplerza Niepokalanego Poczęcia, co zostało prawnie usankcjonowane przez papieża Klemensa X w 1671 r. Ojciec Stanisław od Jezusa Maryi Papczyński (1631-1701), założyciel Zgromadzenia Księży Marianów, także uznał szerzenie czci Niepokalanego Poczęcia NMP za jeden z głównych celów swojego zakonu. Marianie, podobnie jak koncepcjonistki, nosili szkaplerz pod białym habitem. Zobowiązani na mocy swego powołania do szerzenia czci Niepokalanego Poczęcia Matki Najświętszej, pragnęli również propagować go wśród wiernych Zgodnie ze swoją ponad trzywiekową tradycją marianie rozpowszechniają wśród wiernych noszenie wspomnianego szkaplerza jako jedną z form szerzenia czci Niepokalanego Poczęcia NMP i wspierania dusz w czyśćcu cierpiących, których Maryja Niepokalana jest szczególną Wspomożycielką.

    Nałożenie niebieskiego szkaplerza stanowi równocześnie obrzęd przyjęcia do Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP. Szkaplerz powinien być nałożony przez kapłana lub diakona ze Zgromadzenia Księży Marianów lub osobę delegowaną przez marianów.

    Aby pomnożyć cześć Niepokalanego Poczęcia w Kościele, niebieski szkaplerz został obdarowany licznymi odpustami. Osoby, które noszą szkaplerz Niepokalanego Poczęcia, mogą dostąpić odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (spowiedź, Komunia św., nawiedzenie kościoła i modlitwa w intencji Ojca Świętego) w następujące dni roku:

• w dniu otrzymania szkaplerza Niepokalanego Poczęcia;
• w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP;
• w uroczystość Wniebowzięcia NMP;
• w uroczystość Narodzenia Pańskiego;
• w święto Ofiarowania Pańskiego;
• w niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego;
• w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego;
• w dniu św. Kajetana (założyciela zakonu teatynów - 7 sierpnia);
• w momencie śmierci.

    Matka Najświętsza widzi w tych, którzy noszą niebieski szkaplerz, swoje wybrane dzieci, obdarza je licznymi łaskami oraz chroni od wszelkiego zła.

    Wierni noszący niebieski szkaplerz i należący do Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP są zobowiązani do:

• okazywania specjalnego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia;
• noszenia niebieskiego szkaplerza;
• życia w czystości według swego stanu;
• modlitwy za chorych i konających, za dusze w czyśćcu cierpiące, a także o nawrócenie grzeszników i miłosierdzie Boże dla całego świata;
• częstego przystępowania do sakramentów św., a szczególnie w święta Najświętszej Maryi Panny;
• modlitwy za dusze zmarłych członków bractwa;
• codziennego, w miarę możliwości, odmawiania Koronki dziesięciu cnót ewangelicznych NMP lub Godzinek o Niepokalanym Poczęciu NMP.
Ponadto członkom Bractwa Niepokalanego Poczęcia, noszącym szkaplerz, zaleca się następujące praktyki:
• przez nieskazitelne życie stawać się godnymi macierzyńskiej miłości Niepokalanej Królowej Szkaplerza;
• naśladować cnoty Matki Najświętszej i szerzyć Jej cześć;
• często nawiedzać świątynie i modlić się do Matki Najświętszej;
• szerzyć nabożeństwo szkaplerzne i zachęcać innych, aby wstępowali do Bractwa Niepokalanego Poczęcia;
• w miarę możliwości praktykować dobrowolne wyrzeczenia i umartwienia oraz czynną miłość bliźniego;
• wzywać opieki Maryi aktami strzelistymi, np.: „Niepokalana Królowo Szkaplerza świętego, weź mnie pod płaszcz Twej opieki”; „Niepokalane Poczęcie Maryi Dziewicy niech nam będzie zbawieniem i obroną”; „Niech będzie błogosławione święte i Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny”;
• interesować się duchowością i działalnością Zgromadzenia Księży Marianów, w którego dobrach duchowych uczestniczą; wspomagać marianów modlitwą i jałmużną, zjednywać im przyjaciół oraz wypraszać dla nich dobre i święte powołania.

    Osoby noszące niebieski szkaplerz, a tym samym przynależące do Bractwa Niepokalanego Poczęcia mają udział we wszystkich dobrach duchowych Zakonu Kleryków Regularnych - teatynów oraz Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia NMP, tak za życia, jak i po śmierci. Powinny zostać wpisane do księgi bractwa, która znajduje się w Centrum Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w Warszawie. Wpisani do księgi otrzymują specjalny dyplom poświadczający ten akt.

    Na stronie www.spm.pl.pl można znaleźć również formularz zgłoszeniowy do Bractwa Szkaplerznego oraz teksty specjalnych modlitw.

Szkaplerz Niepokalanego Serca Maryi (szkaplerz zielony)

    Niecałe 10 lat po objawieniu Cudownego Medalika Matka Boża ukazała się ponownie w Domu Macierzystym Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo w Paryżu, tym razem nowicjuszce, Justynie Bisgueyburu. Podczas pierwszych rekolekcji Justyna otrzymała widzenie - ukazała się jej Najświętsza Maryja Panna. W prawej ręce trzymała swoje serce, a w drugiej rodzaj Szkaplerza, składający się z jednego kawałka zielonej materii. Na jednej stronie był wizerunek Najświętszej Dziewicy na drugiej, rozpłomienione serce. Wokoło był napis: SERCE NIEPOKALANE MARYI, MÓDL SIĘ ZA NAMI TERAZ I W GODZINĘ ŚMIERCI NASZEJ. Siostra zrozumiała, że ten nowy Szkaplerz powinien wpływać na nawrócenia, powinien jednać śmierć szczęśliwą i dlatego trzeba go jak szybko zrobić i rozdawać z ufnością. Panna Maryja powiedziała: „Szkaplerz ten nie jest podobny do innych Szkaplerzy znanych w Kościele świętym... Wystarczy, by był poświęcony przez kapłana i noszony przez osobę, o której nawrócenie czy uleczenie chodzi.”

    Już sama siostra Justyna była świadkiem wielu łask podczas pracy w szpitalu: powrotu religijnych odstępców, przyjęcia sakramentów przez chorych, którym bez wiedzy zaszyto szkaplerz pod poduszkę czy w ubranie.

    Zielony szkaplerz był dwa razy potwierdzony prywatnie przez Papieża Piusa IX. Wszelkie konieczne aprobaty, łącznie z zatwierdzeniem Szkaplerza przez Ojca Świętego Piusa IX, zostały uzyskane, więc siostry mogły go wykonywać i rozdawać bez przeszkód.
 
    Szkaplerz Zielony można nosić w sposób klasyczny, jak inne szkaplerze, choć bardziej popularna jest forma pojedynczego płatka z obrazkami z dwu stron, który nosi się przy sobie lub daje dyskretnie innej osobie albo trzyma w domu.

    Codziennie należy odmawiać wezwanie do szkaplerza.

    Do poświęcenia Zielonego Szkaplerza nie potrzeba specjalnej formuły, może też tego dokonać każdy kapłan. Na wzór innych szkaplerzy "Rituale Romanum" proponuje jednak ładny obrzęd: "Appendix 19. Benedictio et impositio Scapularis Immaculati Cordis B.M.V."

    Wykonać szkaplerz można samemu lub nabyć u Sióstr Miłosierdzia.

Źródła: 
http://www.karmel.pl/carmelitana/ciekawostki/baza.php?id=41
http://www.marianie.pl
http://msza.net/m/i/cz22_00.html
http://www.poczytaj.pl/33963
www.szkaplerz.pl